Rozszalałe Morze 
==================================================
 
Dziś wieczorem znowu ujrzałem 
Czarny żagiel na blado-żółtym niebie 
I tak jak przedtem, za chwilę 
Zniknęło tam gdzie szare mewy kierują swój lot. 

Jeśli to się powtórzy, zacznę się martwić 
Bo jedynie dziwny statek mógłby latać 
Mój rozsądek bada wzrokiem horyzont 
W świetle ciemniejącego nieba 

Tamtej nocy gdy chodziłem we śnie 
Zabrnąłem aż do brzegu morza 
I płynąłem z księżycem i jego kochanką 
Aż straciłem z oczu ląd 

Płynąłem aż noc stała się rankiem 
Czarny żagiel na czerwieniącym się niebie 
Znalazłem się na pokładzie kołyszącego się statku 
Tak daleko, gdzie już brak szarych mew 

Dookoła mnie była cisza 
Jakby szydząca z wątłych ludzkich nadziei 
I znak zapytania zawisł na rozpiętych żaglach 
Bo wiatr zamarł pomiędzy linami 

Może spałem przez godzinę 
Może przez cały dzień 
Bo obudziłem się w łóżku z białego lnu 
A niebo było w kolorze gliny 

Na początku jedynie szelest żagli 
I łagodny powiew na mojej twarzy 
Lecz sznur galopujących białych koni 
Rzekł że już wkrótce zaczynamy bieg 

Łagodny poszept przeistoczył się w wycie 
A szare niebo nabrało gniewnej czerni 
Moje oczy pełne obaw badały horyzont 
A za moimi plecami zbierało się morze 

Czy ujrzałem cień żeglarza 
Na mostku przez okno sterówki 
Tkwiącego przy kole sterowym 
Gdy mrużyłem oczy w deszczu 

Bo statek skierował się na wiatr 
Naprzeciw obięciom burzy 
A pod czapką żeglarza 
Ujrzałem twarz mego ojca 

Jeśli odmawiasz dzisiejszą modlitwę 
Oferuj ją za mnie 
Gdy most do nieba jest rozbity 
A ty zagubiony na szalejącym morzu 
Zagubiony na szalejącym morzu