NIGDY TU NIE WRÓCĘ

Piąta rano, ciemny świt
Deszczowe ulice puste, gdyż nikt inny jeszcze nie wstał
Odwracasz się od okna, gdy on śpi pod kołdrą
I zastanawiasz się, o czym śni w swej drzemce

Zegar na ścianie wybija godzinę
A część ciebie wie, że nie wytrzymasz już ani minuty
Jest obietnica przyszłości w skrzypiącej podłodze
I jesteś rozdarta, nie wiedząc czy zostawić mu numer

W swej wyobraźni jesteś tysiąc mil stąd
Bo zbyt wiele jego obietnic już zostało złamanych
Więc w liście piszesz to, czego nie dasz rady wypowiedzieć
I mówisz mu,że nie nigdy nie wrócisz

Zaczyna biec na dworzec modląc się, by się nie spóźnić
A pociąg już czeka, by zawieźć ją do miasta przed wieczorem
Gdzieś się przespać, gdzieś zatrzymać przez kolejny dzień
Znajdzie pracę i przyjaciół i poprawi swoje życie

Pasażerowie ignorują dziewczynę z parasolem
Nic nie mogą dla niej zrobić ani nic powiedzieć
Żadne słowa nie zmienią tego, jak ona dziś się czuje
Jej życie było by snem , gdyby tylko jej pozwolił

W swej wyobraźni jest tysiąc mil stąd 
Bo zbyt wiele jego obietnic już zostało złamanych
Napisała w liście to, czego nie dała rady wypowiedzieć
I powiedziała mu, że nigdy tu nie wróci

Powiedziała mu, że nigdy tu nie wróci
W pustym łóżku budzi mnie zgrzyt młota na ulicy
Wołam ją, to nie w jej stylu pozwolić mi się wylegiwać
Czas do pracy, czas już iść, lecz jest jakoś inaczej niż zwykle

Napiję się kawy i poczuję się lepiej
Wlokę się do łazienki, jej kosmetyczka na podłodze
Co za bałagan, muszę się ogolić
Chyba niezbyt jasno myślę, ona nie pozwala mi tak długo spać

Prawie gotowy spostrzegam list
W jego wyobraźni ona jest tysiąc mil stąd 
Bo zbyt wiele jego obietnic już zostało złamanych
Napisała w liście to, czego nie dała rady wypowiedzieć

I powiedziała mu, że nigdy tu nie wróci
Powiedziała mu, że nigdy tu nie wróci
Zostawię swe życie
Powiedziała mu, że nigdy tu nie wróci
Będę żyć na swój sposób